طرب کن گر پی محمل کشان صبح برداری

کف افسوس چندین رنگ و بو بر یکدگر سایی

جهان پر بیحس است از ساز نیرنگی مشو غافل

هوایی می دمد وهم نفس بر نقش زیبایی

که این گرد جنون دارد تبسم خیمه لیلایی

به هر مژگان زدن سر می دهد در عالم آبم

خمستان در بغل اشک قدح کج کرده مینایی