که این گرد جنون دارد تبسم خیمه لیلایی

جهان پر بیحس است از ساز نیرنگی مشو غافل

هوایی می دمد وهم نفس بر نقش زیبایی

طرب کن گر پی محمل کشان صبح برداری

به هر مژگان زدن سر می دهد در عالم آبم

خمستان در بغل اشک قدح کج کرده مینایی

به امید گشاد دل نگردی از خطش غافل