چو حباب کرده عریان همه را تنک ردایی

به صد انجمن من و ما سرو برگ ماست یکتا

همه موج یک محیطم همه خلق یک خدایی

به محیط عشق یارب به چه آبرو ببالیم

ز وصال مهرتابان چه رسد به سایه بیدل

روم از خود و تو گردم که تو درکنارم آیی