همت زترک دنیا بر قدر خود چه نازد

آیینه کرد ما را نیرنگ خودنمایی

جایی که ناتوانش بگرفت خس به دندان

انگشت زینهارست گر قد کشد عصایی

مژگان بلند شد لیک مقدار پشت پایی

جیب دریده صبح مکتوب این پیام است

کای بیخبر چنین باش دنیاست خنده جایی