چو صبح می روم از خویش تاکجا برسم

کزین سیه قلمان برنخاست لیلایی

به آن خمی که جنون چین دامنم پرداخت

چو گردباد شکستم کلاه صحرایی

به هر نفس زدنم پرگشاست عنقایی

غرور خودسری از پست فطرتان بید ل

دمیده آبله ای چند ازکف پایی