شمع با ماندنش از خویش گذشت آخر کار

آب آیینه کند کشتی کس دریایی

خلقی از لاف جنون شیفته آگاهیست

توبه خمیازه مبر عرض قدح پیمایی

پشت پای است ز سر تا به قدم بی پایی

در مقامی که نفس نعل در آتش دارد

خنده می آیدم از غفلت بی پروایی