خنده می آیدم از غفلت بی پروایی

شمع با ماندنش از خویش گذشت آخر کار

پشت پای است ز سر تا به قدم بی پایی

در مقامی که نفس نعل در آتش دارد

یاد آن قامت رعنا به تکلف نکنی

که مبادا روی از خویش و قیامت آیی

حسرت باده کشی نیست کم از آتش صور