حسرت باده کشی نیست کم از آتش صور

خنده می آیدم از غفلت بی پروایی

یاد آن قامت رعنا به تکلف نکنی

که مبادا روی از خویش و قیامت آیی

کوهها رفت به باد از هوس مینایی

سعی مطرب نشود چاره گر کلفت دل

این گره نیست که ناخن زنی و بگشایی