یاد آن قامت رعنا به تکلف نکنی

پشت پای است ز سر تا به قدم بی پایی

در مقامی که نفس نعل در آتش دارد

خنده می آیدم از غفلت بی پروایی

که مبادا روی از خویش و قیامت آیی

حسرت باده کشی نیست کم از آتش صور

کوهها رفت به باد از هوس مینایی