کوهها رفت به باد از هوس مینایی

یاد آن قامت رعنا به تکلف نکنی

که مبادا روی از خویش و قیامت آیی

حسرت باده کشی نیست کم از آتش صور

سعی مطرب نشود چاره گر کلفت دل

این گره نیست که ناخن زنی و بگشایی

شور هنگامه افلاک و خروش دل خاک