درین گلشن میسر نیست ترک احولی کردن

به یاد دامن او می کشم آخر سر از جایی

چراغ حیرتم چون لاله در دست است معذورم

رهی گم کرده ام در ظلمت آباد سویدایی

که در هر برگ گل آیینه دارد حسن رعنایی

ز نفی ما و من اثبات وحدت کرد آگاهی

حبابی چند از خود رفت و بیرون ریخت دریایی