ای آینه گرد نفسی بیش ندارم

زخم است همه گر مژه واری ست جدایی

دل مایل تحریر سجودی ست که امروز

نقش قدم او ورقی کرده حنایی

زین بیش مرا در نظر من ننمایی

همت نپسندد که به این هستی موهوم

چون عکس در آیینه کنم خانه خدایی