چون عکس در آیینه کنم خانه خدایی

ای آینه گرد نفسی بیش ندارم

زین بیش مرا در نظر من ننمایی

همت نپسندد که به این هستی موهوم

درکشور یاسی که سحر خنده شام است

خفاش شوی به که دهی عرض همایی

زین جوش غباری که گرفته ست جهان را