ز ننگ اعتبار پوچ هستی بر نمی آید

همه گر دل شود آیینه ات آن به که ننمایی

علف خواری نباید سر کشد از حکم گردونت

که دوش از بار اگر دزدی به زیر چوب می آیی

عدم کرد از ترحم پیکر ما را هیولایی

نوایی از صدف گل می کند کای غافل از قسمت

لب خشکی که ما داریم دربایی ست دریایی