نوایی از صدف گل می کند کای غافل از قسمت

که دوش از بار اگر دزدی به زیر چوب می آیی

ز ننگ اعتبار پوچ هستی بر نمی آید

عدم کرد از ترحم پیکر ما را هیولایی

لب خشکی که ما داریم دربایی ست دریایی

به خاموشی مباش از ناله بی رنگ دل غافل

نفس چندین نیستان ریشه دارد از لب نایی