نهان می دارد از شرم تکلم لعل خاموشش

نفس چندین نیستان ریشه دارد از لب نایی

به خواب ناز هم زان چشم جادو می کشد قامت

به انداز بلندیهای مژگان فتنه بالایی

چو بند نیشکر در بوس هم ذوق شکرخایی

هلال اوج قدر از وضع تسلیم تو می بالد

فلک فرشی گر از خود یک خم ابرو فرود آیی