چو بند نیشکر در بوس هم ذوق شکرخایی

به خواب ناز هم زان چشم جادو می کشد قامت

به انداز بلندیهای مژگان فتنه بالایی

نهان می دارد از شرم تکلم لعل خاموشش

هلال اوج قدر از وضع تسلیم تو می بالد

فلک فرشی گر از خود یک خم ابرو فرود آیی

ندانم با که می باید درین ویرانه جوشیدن