به هرمحفل که ره بردم چو شمعم سوخت تنهایی

هلال اوج قدر از وضع تسلیم تو می بالد

فلک فرشی گر از خود یک خم ابرو فرود آیی

ندانم با که می باید درین ویرانه جوشیدن

هوای دامن او گر نباشد شهپر همت

که بر می دارد از مشت غبارم ناتوانایی

چه سان از سستی طالع ز پا افتاده ام بیدل