که بر می دارد از مشت غبارم ناتوانایی

ندانم با که می باید درین ویرانه جوشیدن

به هرمحفل که ره بردم چو شمعم سوخت تنهایی

هوای دامن او گر نباشد شهپر همت

چه سان از سستی طالع ز پا افتاده ام بیدل

که تمثال ضعیفم را کند آیینه دیبایی