نه کودکی که به صورت دهل زخانه برآیی

چو موج گوهر اگر بگذری ز فکر تردد

برون نرفته ازین بحر برکرانه برآیی

زجا درآمدن آنگه به حرف پوچ حیاکن

چو مور نقب قناعت رسان به کنج غنایی

که پر بر آری و از احتیاج دانه برآیی

زگوشه دل جمع آن زمان دهند سراغت