چو مور نقب قناعت رسان به کنج غنایی

برون نرفته ازین بحر برکرانه برآیی

زجا درآمدن آنگه به حرف پوچ حیاکن

نه کودکی که به صورت دهل زخانه برآیی

که پر بر آری و از احتیاج دانه برآیی

زگوشه دل جمع آن زمان دهند سراغت

که همچو فرصت آسودن از زمانه برآیی