همین در کسوت وهم است سیر باغ امکانت

که چون آیینه از ضبط نفس در زیر زنگ آیی

درآن محفل به ظرف وهم وظن کم می رسد فطرت

مگر گردون شوی تا قابل یک کاسه بنگ آیی

بپوش از هر دو عالم چشم اگر زین جامه تنگ آیی

به سامانست بیدل عشرتت در خورد همواری

به سیر این چمن باید روی آیی که رنگ آیی