فقر نازدکه به تجرید نظر دوخته ای

کز حدوث آینه پرداز قدم می آیی

عرض تنزیه به تشبیه نمی آید راست

سحر کاریست که معنی به رقم می آ یی

جاه بالد که به سامان حشم می آیی

ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد

می رو ی سوی عدم باز عدم می آیی