می رو ی سوی عدم باز عدم می آیی

فقر نازدکه به تجرید نظر دوخته ای

جاه بالد که به سامان حشم می آیی

ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد

چشم تا بسته ای ، آفاق سواد مژه است

صد شق خامه ز یک نقطه بهم می آیی

چینت از دامن آرام به هر جا گل کرد