صد شق خامه ز یک نقطه بهم می آیی

ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد

می رو ی سوی عدم باز عدم می آیی

چشم تا بسته ای ، آفاق سواد مژه است

چینت از دامن آرام به هر جا گل کرد

ذره تا مهر به آرایش هم می آیی

انتظار تو به هر رهگذرم دارد فرش