هر پشه در طنینش دارد نهنگ هویی

چون گرد باد زین دشت صد نخل بی ثمر رست

ما نیزکرده باشیم بی پا و سر نمویی

جوش و خروش عشقیم زیر و بم هوس چیست

هستی همان عدم بود، نی کیفی و نه کم بود

در هر لب و دهانی من داشته ست اویی

در معبدی که پاکان از شرم آب گشتند