ما را نخواست غفلت تر دامن وضویی

هستی همان عدم بود، نی کیفی و نه کم بود

در هر لب و دهانی من داشته ست اویی

در معبدی که پاکان از شرم آب گشتند

چون شمع تا رسیدیم در بزمگاه قسمت

یاران نشاط بردند ما داغ شعله خویی

دل بر چه داغ مالیم سر بر چه سنگ ساییم