تو بنما جاده تا من هم دهم عرض تک وپویی

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی

زمنزل نیست بیرون هر چه می بینی درین صحرا

شعور آیینه بیطاقتی ترسم کند روشن

به خاک بیخودی دارد غبارم سر به زانویی

به یک عالم ترشرو کارم افتاده ست و ممنونم