مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی

سری داربم الفت نشئه سودای فرمانت

به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

زمنزل نیست بیرون هر چه می بینی درین صحرا

تو بنما جاده تا من هم دهم عرض تک وپویی

شعور آیینه بیطاقتی ترسم کند روشن