به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

ختن می گردد از ناف غزالان کاسه ها برکف

سزد کز زلف مشکینت کند دریوزه بویی

سری داربم الفت نشئه سودای فرمانت

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی

زمنزل نیست بیرون هر چه می بینی درین صحرا