سری داربم الفت نشئه سودای فرمانت

درین گلشن مگر واکرده ای طومار گیسویی

ختن می گردد از ناف غزالان کاسه ها برکف

سزد کز زلف مشکینت کند دریوزه بویی

به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا

مگر مینا به قلقل واکشد حرف از لب جویی