سزد کز زلف مشکینت کند دریوزه بویی

خم هر سطر سنبل صد جنون آشفتگی دارد

درین گلشن مگر واکرده ای طومار گیسویی

ختن می گردد از ناف غزالان کاسه ها برکف

سری داربم الفت نشئه سودای فرمانت

به جولانگاه تسلیم از تو چوگانها ز ما گویی

نوای عندلیبان نکهت گل شد در این صحرا