خم هر سطر سنبل صد جنون آشفتگی دارد

چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی

محیط ناز کانجا زورق دلهاست توفانی

حبابش گردش چشم است و موج ، ایمای ابرویی

درین گلشن مگر واکرده ای طومار گیسویی

ختن می گردد از ناف غزالان کاسه ها برکف

سزد کز زلف مشکینت کند دریوزه بویی