حبابش گردش چشم است و موج ، ایمای ابرویی

بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد

چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی

محیط ناز کانجا زورق دلهاست توفانی

خم هر سطر سنبل صد جنون آشفتگی دارد

درین گلشن مگر واکرده ای طومار گیسویی

ختن می گردد از ناف غزالان کاسه ها برکف