بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد

چو دل دارم به پهلو گوشه از عالم آنسویی

به هر بی دست و پایی سیر گلزاری دگر دارم

سرشکی رفته ام از خویش اما تا سرکویی

چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی

محیط ناز کانجا زورق دلهاست توفانی

حبابش گردش چشم است و موج ، ایمای ابرویی