سرشکی رفته ام از خویش اما تا سرکویی

ز فیض وحشتم همسایه جمعیت عنقا

چو دل دارم به پهلو گوشه از عالم آنسویی

به هر بی دست و پایی سیر گلزاری دگر دارم

بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد

چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی

محیط ناز کانجا زورق دلهاست توفانی