چو ماه نو به گردونم اگر بالم سر مویی

به هر بی دست و پایی سیر گلزاری دگر دارم

سرشکی رفته ام از خویش اما تا سرکویی

بساط خاک عرض دستگاهم برنمی دارد

محیط ناز کانجا زورق دلهاست توفانی

حبابش گردش چشم است و موج ، ایمای ابرویی

خم هر سطر سنبل صد جنون آشفتگی دارد