که من مشت غباری کرده ام نذر سر کویی

به بزمت نیست ممکن جرات تحریک مژگانم

نی ام آیینه اما از تحیر برده ام بویی

نگردی ای صبا بر هم زن هنگامه عهدم

به پیری هم ز قلاب محبت نیستم ایمن

قد خم گشته جیبم می کشد تا ناز ابرویی

جهانی نقد فطرت در تلاش شبهه می بازد