چو گل امشب به آن رنگ آبرو برخوبش می بالم

گهر اشکی که غلتد در غبار حسرت کویی

ز پای مور تا بال مگس صد بار سنجیدم

نشد بی اعتباریهای من سنگ ترازویی

که پنداری به خاک پای او مالیده ام رویی

به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی