به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

نشد بی اعتباریهای من سنگ ترازویی

چو گل امشب به آن رنگ آبرو برخوبش می بالم

که پنداری به خاک پای او مالیده ام رویی

گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی

سر سوداپرست ، آوارگی تا کی کشد یارب

گرفتم بالشی دیگر ندارم ، کنج زانویی