سر سوداپرست ، آوارگی تا کی کشد یارب

که پنداری به خاک پای او مالیده ام رویی

به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی

گرفتم بالشی دیگر ندارم ، کنج زانویی

تلاش دست از ترک تعلق می شود ظاهر

ز دنیا نیست دل برداشتن بی زور بازویی