گرفتم بالشی دیگر ندارم ، کنج زانویی

به صد الفت فریبم داد اما داغ کرد آخر

گل اندام سمن بویی ، چمن رنگ شرر خویی

سر سوداپرست ، آوارگی تا کی کشد یارب

تلاش دست از ترک تعلق می شود ظاهر

ز دنیا نیست دل برداشتن بی زور بازویی

ز درد مطلب نایاب بر خود می تپد هرکس