اما چه توان کردکه پرآینه خویی

حسن تو مبرا ز عیوبست ولیکن

تا چشم به خود دوخته ای آبله رویی

هر چندکه اظهار جمال از تو نهفتند

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند