سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

هر چندکه اظهار جمال از تو نهفتند

اما چه توان کردکه پرآینه خویی

گر یک مژه جوشی به زبان نم اشکی

تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند

گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی

تا آب تو نم دارد وگردیست ز خاکت