تا آب تو نم دارد وگردیست ز خاکت

سیراب تر از سبزه طرف لب جویی

تا چینی دل کاسه به خوان تو نچیند

گر خود سر فغفور برآیی دو سه مویی

در معبد عرفان نه تیمم نه وضویی

کو جوش خمستان و تماشای بهارت

زبن ساز که گل در سبدومی به سبویی