کار خود کرد به من غم دل، غم های تو خوش

امشبم کشت غمت، عشرت فردای تو خوش

گر چنین غمزه کند کاوش دل، ممکن نیست

که شود خاطرم از شغل تماشای تو خوش

فرصتم نیست که در پای تو جان افشانم