گر چنین غمزه کند کاوش دل، ممکن نیست

امشبم کشت غمت، عشرت فردای تو خوش

کار خود کرد به من غم دل، غم های تو خوش

که شود خاطرم از شغل تماشای تو خوش

فرصتم نیست که در پای تو جان افشانم

بس که می آیدم از دیدن بالای تو خوش