شیرینی امید برد تلخی بیمش

در محفل آن در ننشینم که ز حشمت

از شاهی کونین کند عار ندیمش

ممنونم از آن غمزه که از کام دل من

دل زایر دیریست که هنگام زیارت

جبریل وضو کرده درآید به حریمش

ما لاله آن باغ و بهاریم که در صبح