فلک به چرب زبانی، گدای فرصت نیست

منم که می کنم از درد بی کرانه خویش

مگو، مگو ز غم، آرایش زمانه خویش

به مدعی ندهی، گوهر یگانه خویش

ز نفخ صور نه توفان نوح بی خطر است

چرا نتازد عنقا به آشیانه خویش