ز نفخ صور نه توفان نوح بی خطر است

مگو، مگو ز غم، آرایش زمانه خویش

فلک به چرب زبانی، گدای فرصت نیست

به مدعی ندهی، گوهر یگانه خویش

چرا نتازد عنقا به آشیانه خویش

به وعده گاه تو امید آنقدر بنشاند

که در دیار خودم سوخت خانه خویش